Prokurator proponuje dobrowolne poddanie się karze. Zgodzić się?

W praktyce działają dwa tryby. W postępowaniu przygotowawczym prokurator, za Twoją zgodą, zamiast aktu oskarżenia kieruje do sądu wniosek o wydanie wyroku skazującego bez rozprawy z uzgodnioną karą (art. 335 k.p.k.). Już po wniesieniu aktu oskarżenia możesz sam złożyć wniosek o skazanie na określoną karę, do zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie (art. 387 k.p.k.). W obu trybach okoliczności czynu i wina nie mogą budzić wątpliwości, a sąd nie musi wniosku uwzględnić.

Porozumienie ma sens, gdy dowody są mocne, a kara jest realnie korzystna, np. grzywna albo pozbawienie wolności z warunkowym zawieszeniem zamiast kary bezwzględnej. Nie ma sensu, gdy zarzut jest wątpliwy, kwalifikacja zawyżona albo gdy jeszcze nie znasz materiału dowodowego. Propozycja pada często już w dniu zatrzymania, zanim ktokolwiek przeanalizował akta.

Dla cudzoziemca kluczowe są skutki pobytowe. Prawomocne skazanie widać w KRK, a urząd wojewódzki bierze je pod uwagę przy wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, stały albo rezydenta długoterminowego UE. Czasem lepiej zabiegać o warunkowe umorzenie postępowania: to nie jest skazanie, choć też jest odnotowywane w rejestrze.

Po wyroku wydanym w tym trybie apelacji nie można oprzeć na zarzucie błędnych ustaleń faktycznych ani niewspółmierności kary w zakresie uzgodnionym przez strony (art. 447 § 5 k.p.k.). Dlatego decyzja musi zapaść przed złożeniem wniosku, a nie po wyroku.